هر تصمیمی که با تشویق دیگران جلو می‌رود، ممکن است با سکوت آن‌ها متوقف شود.

گاهی نظر و واکنش دیگران

آن‌قدر برایمان مهم می‌شود

که حالمان به نتیجه‌ی آن وابسته می‌ماند.

اگر تشویق کنند، ادامه می‌دهیم؛

اگر بی‌تفاوت باشند، شک می‌کنیم.

اما لازم است بخشی از تصمیم‌هایمان

بر اساس شناخت خودمان از مسیر باشد.

نظر دیگران می‌تواند کمک‌کننده باشد،

اما نباید تنها سوختِ حرکت ما باشد.

اعتماد به مسیر، یعنی حتی در سکوت دیگران

بتوانیم دلیل خودمان برای ادامه دادن را به یاد داشته باشیم