نادیده گرفتنِ یک فرد در جمع را عادی نکنیم؛ اما برای او هم تصمیم نگیریم.

گاهی در یک جمع،

حرف یک عزیز دارای معلولیت کمتر شنیده می‌شود

یا دیگران ناخودآگاه از او عبور می‌کنند.

واکنش ما می‌تواند

به جای ایجاد یک موقعیت ناخوشایند،

فضا را دوباره متعادل کند.

می‌توانیم گفت‌وگو را طوری پیش ببریم

که فرصت مشارکت برای او هم وجود داشته باشد،

بدون اینکه او را موضوعِ توجه جمع کنیم.

مهارت همراهی، پیدا کردنِ تعادلی‌ست

بین حمایت کردن و به جای دیگری تصمیم نگرفتن.