مرز شوخی و تمسخر، جایی باریک‌تر می‌شود که بدن آدم‌ها سوژه خنده باشد.

شوخی قرار است فضای جمع را صمیمی‌تر کند، نه اینکه یک نفر را به سوژه خنده تبدیل کند.

وقتی شکل بدن، نوع راه رفتن، حرکات یا وسیله کمکی یک عزیز دارای معلولیت دستمایه شوخی می‌شود، مرز میان شوخی و تمسخر بسیار باریک می‌شود.

ممکن است جمله‌ای برای گوینده فقط یک شوخی باشد، اما برای کسی که موضوع آن است، یادآور چیزی باشد که هر روز با آن زندگی می‌کند.

خنده دیگران هم همیشه نشانه بی‌اشکال بودن یک شوخی نیست.

مشارکت برابر در جمع، به احساس امنیت و احترام هم نیاز دارد.

جایی که تفاوت‌های جسمی به ابزار خنده تبدیل نشوند، حضور اجتماعی هم طبیعی‌تر و برابرتر می‌شود.

حساس بودن نسبت به این مرز، یکی از شکل‌های مهم مسئولیت اجتماعی در روابط روزمره است.