قرار نیست با اصرار به امیدوار بودن، حالِ بدِ عزیزمان را نادیده بگیریم.

ممکن است بخواهیم سریع حال عزیزمان را بهتر کنیم

و مدام او را به مثبت فکر کردن تشویق کنیم.

اما فرد ناامید،

قبل از امید به آینده

ممکن است نیاز داشته باشد

خستگی و ناامیدی‌اش دیده شود.

می‌توانیم در کنارش بمانیم،

بدون اینکه از او بخواهیم

همین امروز حالش را عوض کند.

امید واقعی با انکار احساسات ساخته نمی‌شود؛

با پذیرفتن آن‌ها و ادامه دادن در کنار هم شکل می‌گیرد.