عضو واقعی یک جمع بودن، یعنی فقط دعوت شدن کافی نباشد؛ فرصتِ اثر گذاشتن هم وجود داشته باشد.

اگر یک فرد دارای معلولیت

همیشه فقط به عنوان مهمانِ یک جمع دیده شود،

ممکن است فرصت مشارکت واقعی را از دست بدهد.

در یک فعالیت گروهی،

می‌توان از نظرش پرسید،

مسئولیتی متناسب با علاقه و توانایی‌اش داشت

یا برای ایده‌اش جایی باز کرد.

نه برای اینکه «او را هم وارد جمع کرده باشیم»؛

برای اینکه واقعاً عضوی از آن جمع باشد.

مشارکت وقتی واقعی می‌شود

که حضور یک نفر، چیزی به جمع اضافه کند.