عزیزان دارای معلولیت را با همدلی ببینیم، نه با ترحم.

ترحم، فاصله ایجاد می‌کند؛ همدلی، فاصله را کمتر می‌کند.

عزیزان دارای معلولیت بیش از آنکه به نگاه دلسوزانه نیاز داشته باشند،

به دیده شدن، احترام و فرصت برابر نیاز دارند.

همدلی یعنی محدودیت را ببینیم، اما انسان را در آن خلاصه نکنیم.

یعنی اگر کمکی لازم است، آن را با احترام ارائه کنیم؛

اگر کمکی لازم نیست، استقلال فرد را به رسمیت بشناسیم.

جامعه‌ای که نگاهش را تغییر دهد، رفتارهایش هم تغییر خواهد کرد.

و تغییر این نگاه، یکی از پایه‌های مسئولیت اجتماعی است.