دسترسی‌پذیری را فقط وقتی به یاد نیاوریم که یک عزیز دارای معلولیت کنارمان است.

دسترسی‌پذیری نباید به حضور یک عزیز دارای معلولیت وابسته باشد.

وقتی ساختمانی، فروشگاهی یا فضای عمومی را طراحی یا انتخاب می‌کنیم، باید از خودمان بپرسیم:

آیا یک عزیز دارای معلولیت هم می‌تواند به‌راحتی وارد این فضا شود؟

آیا مسیر رفت‌وآمدش باز است؟

آیا می‌تواند بدون وابستگی و کمک اجباری از خدمات آنجا استفاده کند؟

آیا اطلاعات و امکانات لازم برای حضورش در نظر گرفته شده است؟

اگر پاسخ این سؤال‌ها منفی باشد، یعنی هنوز بخشی از نیازهای واقعی افراد را ندیده‌ایم.

دسترسی‌پذیری زمانی معنا پیدا می‌کند که برای حضور عزیزان دارای معلولیت، از قبل فکر شده باشد؛ نه وقتی که با یک موقعیت واقعی روبه‌رو می‌شویم.

دیدن این نیازها و جدی گرفتن آن‌ها، بخشی از مسئولیت اجتماعی ماست.