در جامعه، مسئولیت‌پذیری از جایی شروع می‌شود که اشتباه خودمان را به گردن دیگری نمی‌اندازیم.

همه ممکن است اشتباه کنیم؛

یک قرار را فراموش کنیم،

کاری را دیر انجام دهیم

یا تصمیمی بگیریم که نتیجه‌ی خوبی نداشته باشد.

پذیرفتن سهم خودمان

از ما آدم بی‌خطایی نمی‌سازد؛

فقط نشان می‌دهد

می‌توانیم مسئولیت رفتارمان را ببینیم.

لازم نیست برای اشتباه

توضیحی پیدا کنیم که تقصیر را کمتر کند.

یک عذرخواهی صادقانه،

گاهی شروعِ درستِ جبران است.