در یک جمع دوستانه یا خانوادگی،
ممکن است افراد درباره‌ی موضوعی صحبت کنند
و کم‌کم گفت‌وگو از عزیز دارای معلولیت فاصله بگیرد.
لازم نیست همیشه
به جای او صحبت کنیم یا توجه جمع را به او برگردانیم.
گاهی کافی‌ست فرصت مشارکت را طبیعی نگه داریم؛
موضوعی را که به او مربوط است
مستقیم با خودش در میان بگذاریم
و اجازه دهیم اگر خواست، وارد گفت‌وگو شود.
همراهی یعنی برای حضور یک نفر،
جای ویژه‌ای نسازیم؛ جای واقعیِ او را در جمع ببینیم.
