نوجوانان در روزهای بحران، بیش از هر چیز به درک شدن نیاز دارند. ممکن است اضطراب، خشم، بی‌حوصلگی یا حتی واکنش‌های تند نشان دهند، اما پشت این رفتارها معمولاً نگرانی، ترس و احساس بی‌ثباتی پنهان است. در چنین شرایطی، همراهی آگاهانه خانواده می‌تواند نوجوان را از یک فرد مضطرب و سردرگم، به عضوی مؤثر، مسئول و همراه در مدیریت شرایط تبدیل کند.
نکته آموزشی: با نوجوانان با لحن دستوری و نصیحت‌گونه صحبت نکنید. به احساساتشان فضا بدهید، مسئولیت‌های کوچک و واقعی به آن‌ها بسپارید و پس از هر همکاری از آن‌ها قدردانی کنید. همین احساس دیده‌شدن و مفید بودن، به کاهش اضطراب و افزایش تاب‌آوری‌شان کمک می‌کند. 💛