وقتی کمک به عزیزان سالمند عادی شود، دیگر یک رفتار استثنایی نیست.

فرهنگ کمک زمانی شکل می‌گیرد که حمایت، وابسته به شناخت قبلی یا رابطه نزدیک نباشد.

در یک فضای اجتماعی سالم، توجه به نیازهای عزیزان سالمند می‌تواند بخشی از رفتار معمول افراد باشد.

کمک کردن در چنین شرایطی نه لطفی ویژه، بلکه رفتاری طبیعی در کنار دیگران است.

از همین‌جا می‌توان نگاه به حمایت را از «کمک شخصی» به «مسئولیت مشترک» نزدیک کرد.

تبدیل این نگاه به عادت‌های اجتماعی، معنای عملی مسئولیت اجتماعی است.