اشتباه کردن را برای کودک امن کنیم؛ مسئولیت‌پذیری از جایی شروع می‌شود که فرار از اشتباه را یاد نگیریم.

اگر کودک چیزی را خراب کرد،

اشتباهی انجام داد

یا وظیفه‌ای را درست انجام نداد،

اولین واکنش ما می‌تواند مسیر یادگیری او را تغییر دهد.

به جای سرزنش فوری،

کمک کنیم نتیجه‌ی کارش را ببیند

و برای جبران آن قدمی بردارد.

مثلاً اگر چیزی را ریخت،

در جمع کردن آن شریکش کنیم.

این رفتار به کودک یاد می‌دهد

که مسئولیت یک اتفاق، فقط پذیرفتن تقصیر نیست؛

گاهی یعنی برای بهتر کردن نتیجه هم کاری انجام دهیم.

این نگاه، یکی از پایه‌های مهم مسئولیت اجتماعی است.