توجه به سالمندی که برای عبور از خیابان منتظر فرصت مناسب است،
راهنمایی یک مسافر،
کمک به کسی که وسیله‌ی سنگینی دارد
یا توجه به فردی که در یک محیط ناآشنا سردرگم شده،
کارهای بزرگی نیستند.
اما تکرار همین رفتارها
باعث می‌شود توجه به دیگران
بخشی طبیعی از زندگی اجتماعی ما شود.
مسئولیت اجتماعی با کارهای بزرگ شروع نمی‌شود
و با عادت‌های کوچک ما شکل می‌گیرد.
