وقتی از عزیز دارای معلولیت نظر می‌خواهیم، باید فرصت فکر کردن و پاسخ دادن هم وجود داشته باشد.

گاهی سؤال را می‌پرسیم،

اما قبل از اینکه عزیز دارای معلولیت

فرصت فکر کردن و پاسخ دادن داشته باشد،

خودمان تصمیم را می‌گیریم.

مخصوصاً در موقعیت‌هایی که

پاسخ دادن برای فرد زمان بیشتری می‌برد،

عجله می‌تواند مشارکت او را کم‌رنگ کند.

چند لحظه مکث

می‌تواند فرصت واقعی برای انتخاب ایجاد کند.

مشارکت فقط شنیدنِ پاسخ نیست؛

فراهم کردنِ شرایطی‌ست که فرد بتواند پاسخ خودش را بدهد.