گاهی سخت‌ترین بخشِ یک موقعیت، خودِ کار نیست؛ نگاه آدم‌هایی‌ست که اطراف آن هستند.

ممکن است عزیز دارای معلولیت

برای انجام کاری آماده باشد،

اما نگاه‌های ترحم‌آمیز،

دخالت‌های بی‌جا یا توجه بیش از حد

فضا را برایش ناخوشایند کند.

در چنین موقعیتی،

رفتار طبیعی ما می‌تواند

بخش مهمی از آرامش او باشد.

لازم نیست هر کاری که انجام می‌دهد

تبدیل به موضوع توجه جمع شود.

فضایی که در آن فرد احساس عادی بودن کند،

خودش بخشی از امکانِ مستقل عمل کردن است.