یک گفت‌وگوی خوب، رفت‌وبرگشت دارد؛ نه اینکه مکالمه به ردیفی از سؤال‌ها تبدیل شود.

ممکن است برای ادامه دادنِ صحبت

آن‌قدر دنبال سؤال بعدی باشیم

که گفت‌وگو شبیه مصاحبه شود.

در حالی که ارتباط

از پرسیدن و گوش دادن

و کمی هم از به اشتراک گذاشتن خودمان شکل می‌گیرد.

یک تجربه‌ی کوتاه از خودمان،

یک واکنش طبیعی

یا دنبال کردن بخشی از حرف طرف مقابل

می‌تواند مسیر صحبت را باز نگه دارد.

آشنایی وقتی شکل می‌گیرد که

دو نفر فقط پاسخ‌دهنده و سؤال‌کننده نباشند؛

هر دو در گفت‌وگو حضور داشته باشند.