همه‌ی آدم‌های داخل یک صف، با یک حال منتظر نوبتشان نیستند.

در صف فروشگاه،

پشت باجه،

در مطب یا ایستگاه…

هرکس با حال و شرایط خودش منتظر است.

شاید کسی عجله‌ی زیادی داشته باشد

و ما بتوانیم نوبتمان را به او بدهیم.

نه از سر اجبار،

فقط از روی همراهی.

آرامش اجتماعی

از همین برخوردهای کوچک ساخته می‌شود.