هر بار که احساس واقعی‌ات را می‌پذیری، یک قدم به خودِ واقعی‌ات نزدیک‌تر می‌شوی.

قرار نیست همیشه خوب باشی.

قرار نیست همیشه قوی باشی.

گاهی حق داری خسته باشی،

دلت گرفته باشد،

یا حتی ندانی دقیقاً چه می‌خواهی.

پذیرفتن احساسات

یعنی به خودت اجازه بدهی

همان‌طور که هستی، دیده شوی.

بدون نقش بازی کردن.

بدون پنهان شدن.

آرامش عمیق

از جایی شروع می‌شود

که دیگر مجبور نیستی

احساس واقعی‌ات را از خودت پنهان کنی.